ﻭﺻﻒ اﻟﻌﻴﺶ,ﻧﺼﻒ اﻟﻌﻴﺶ!

اﺯ ﻫﻮاﭘﻴﻤﺎ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﻡ....اﻭﻝ ﺧﻮﺏ اﻃﺮاﻓﻢ ﺭا ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﻜﻨﻢ ....ﺩﺭ ﺑﺎﻭﺭﻡ ﻧﻤﻴﮕﻨﺠﺪ ﻛﻪ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺑﻪ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻤ ﺑﺮﮔﺸﺘه اﻡ...ﺳﺠﺪﻩ ﻣﻴﺰﻧﻢ  ﺑﺮ ﺧﺎﻛﺶ و ﻣﻲﺒﻮﺳﻤﺶ...ﺑﻠﻨﺪ  ﻣﻴﺸﻮﻡ ﺣﺎﻻ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﮔﺎﻡ ﺑﺮ ﻣﻴﺪاﺭﻡ ﻣﺮاﺣﻞ اﺩاﺭﻱ ﺭا ﻃﻲ ﻣﻴﻜﻨﻢ و اﻣﻴﺪﻭاﺭﻡ ﺧﻴﻠﻲ ﺳﻮاﻝ ﭘﻴﭽﻢ ﻧﻜﻨﻨﺪ....ﻓﻌﻼ ﭼﻤﺪاﻧﻬﺎﻳﻢ ﺑﺮاﻳﻢ ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ  ....اﺯ ﭘﻠﻪ ﻫﺎﻱ ﺑﺮﻗﻲ ﻛﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﻲ ﺁﻳﻢ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺑﻲ ﻗﺮاﺭﻡ ﺑﻪ ﺩﻧﺒال ﻧﮕﺎﻫﻬﺎﻱ آﺷﻨﺎ و ﭘﺮ ﻣﻬﺮﻱ ﻣﻴﮕﺮﺩﻡ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺭاﻩ ﺭا ﺑﻪ ﺷﻮﻕ ﺩﻳﺪﻧﺸﺎﻥ ﻧﺨﻮاﺑﻴﺪﻩ اﻡ...ﻧﮕﺎﻩ  ﻣﻨﺘﻆﺮ ﭘﺪﺭ ﺭا ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻣﻴﺒﻴﻨﻢ اﺷﻜﻢ ﺳﺮاﺯﻳﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ...ﺑﻌﺪ  ﻧﮕﺎﻩ اﺷﻚ ﺁﻟﻮﺩ ﻣﺎﺩﺭ....ﺑﻌﺪ  ﻧﮕﺎﻩ ﺧﻨﺪاﻥ ﻭﻟﻲ ﺧﻴﺲ خﻮاﻫﺮ  ...و ﻧﮕﺎﻩ ﻋﻤﻴﻖ ﺑﺮاﺩﺭ ﻧﻤﻴﺪاﻧﻢ ﭼﻪ ﺣﺴﻲ ﺩاﺭﺩ....ﺩﻭﺳﺖ ﺩاﺭﻡ اﻭﻝ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﭘﺪﺭ ﻓﺮﻭ ﺑﺮﻭﻡ ﻃﻮﻻﻧﻲ....و ﻣﻴﺮﻭﻡ....ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻣﻴﭙﺮﻡ...ﭘﺮﻭاﺯ ﻣﻴﻜﻨﻢ...ﺑﺎ ﺻﺪاﻱ ﺑﻟﻨﺪ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﻜﻨﻢ...ﻫﻢ اﺯ ﺳﺮ ﺷﻮﻕ ﻫﻢ اﺯ ﺳﺮ ﻧﺎﺭاﺣﺘﻲ ﻛﻪ ﭼﺮا  ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆﻲ ﻧﻜﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺷﺶ ﻧﮕﺮﻓﺘﻢ و ﻧﺒﻮﺳﻴﺪﻣﺶ و ﺣﺎﻻ ﻣﻴﺨﻮاﻫﻢ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺷﺶ ﺑﺎﺷﻢ ﺑﻪ ﺗﻼﻓﻲ ﺁﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎﻱ ﺗﻠﺦ...

ﺣﺎﻻ ﻧﻮﺑﺖ ﻋﺰﻳﺰﺗﺮﻳﻨﻢ.. ﻣﺎﺩﺭ اﺳﺖ...ﺑﻮﺳﻪ ﺑﺎﺭاﻧﻢ ﻣﻴﻜﻨﺪ ...ﺑﻮﺳﻪ ﺑﺎﺭاﻧﺶ ﻣﻴﻜﻨﻢ....ﻗﺮﺑﺎﻥ ﺻﺪﻗه اﻡ ﻣﻴﺮﻭﺩ...ﻗﺮﺑﺎﻥ ﺻﺪﻗﻪ اﺵ ﻣﻴﺮﻭﻡ...ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﺎﭼﺶ ﺭا ﻣﺤﻜﻢ و ﺻﺪا ﺩاﺭ ﺭﻭی ﮔﻮﻧﻪ اﻡ ﻣﻴﻨﺸﺎﻧﺪ... 

ﺧﻮاﻫﺮﻡ ﺁﺳﺘﻴﻨﻢ ﺭا ﻣﻴﻜﺸﺪ ﻣﺮا ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺸﺎﺭﺩ و ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ: ﺩﻟﻢ ﺑﺮاﺕ ﺗﻨﮓ ﺷﺪﻩ ﺑﻭﺩ ﺩﻳﻮﻭﻧﻪ....ﻣﺤﻜﻢ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺸﺎﺭﻣﺶ و ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺎﭺ ﺁﺑﺪاﺭ... 

و اﻣﺎ... ﺑﺮاﺩﺭ...اﻭﻝ ﻳﻚ ﺩﻝ ﺳﻴﺮ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﻴﻜﻨﻢ  ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻩ ...ﺭﻳﺶ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻩ...ﭼﻪ ﻗﺪﻱ....ﻣﺎﺷﺎا اﻟﻠﻪ...ﻳﻪ ﺩﻓﻌﻪ ﻣﺤﻜﻢ ﺑﻐﻠﻢ ﻣﻴﻜﻨﻪ....ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭ ﻣﻗﺎﺑﻠﺶ ﺭﻳﺰﻩ ﻣﻴﺯﻩ ﻫﺴﺘﻢ....ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺤﺮﻡ اﺳﺮاﺭﻡ اﻭﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ  ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻝ اﺯ اﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻡ  ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻓﻬﻤﻴﺩﻩ و ﻋﺎﻗﻞ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﻴﻜﺮﺩ ﻛﻪ ﺷﺪ اﻣﻴﻦ ﻣﻦ و ﺳﻨﮓ ﺻﺒﻮﺭﻡ....ﭼﻘﺪﺭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ....ﺭﻭ ﺑﻮﺳی  ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ و ﺁﺭاﻡ اﺳﻤﻢ ﺭا ﺻﺪا ﻣﻴﺰﻧﺪ..ﻗﺮﺑﺎﻥ ﺻﺪاﻱ ﻛﻠﻔﺘﺖ ﺑﺸﻮﻡ....ﺑاﻭﺭﻡ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ اﻋﻀﺎﻱ ﺧﺎﻧﻮاﺩﻩ ﺩﻭﺭ ﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻫ اﻳﻢ....ﻣﻂﻢﻳﻨﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ اﺯ ﻗﺒﻞ ﺣﺮﻑ ﺑﺮاﻱ ﮔﻔﺘﻦ ﺩاﺭﻳﻢ....ﺩﻟﻢ ﻏﻨﺞ ﻣﻴﺮﻭﺩ....و ﺑﺎﺯ اﺷﻚ ﺷﻮق....ﻫﻤﺮاﻩ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﻮﺷﻪ ی ﻟﺒﻢ ....

 

 

 

و اﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﺑﺨﺸﻲ اﺯ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﺫﻫﻨﻢ ﻣﺮﻭﺭ ﻣﻴﻜﻨﻢ....ﻫﺮ ﺭﻭﺯ !!!!

ﺑه اﻣﻴﺪ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ...ﺑﻪ ﺯﻭﺩﻱ....

 

ﭘﻲ اﺱ: ﮔﺮ ﭼه ﻫﺮ ﺭﻭﺯ اﻳﻨﻬﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﺭا ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﻜﻨﻢ ﻭﻟﻲ ﻫﻴﭽﻮﻗﺖ ﺗﻮاﻥ ﻧﻮﺷﺘﻨﺶ ﺭا ﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺗﺎ اﻳﻦ ﻛﻪ اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﺧﻮاﻧﺪﻥ ﻭﺑﻼﮒ ﻳﻜﻲ اﺯ  ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﻭﺿﻮﻋﻲ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻣﺸﺎﺑﻪ....اﻧﮕﻴﺰﻩ و ﺷﻮﻗﺶ ﺩﺭ ﻣﻦ ﭘﺪﻳﺪاﺭ ﺷﺪ.... ...

ﭘﻲ اﺱ 2: اﻳﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻣﺤﺘﺎﺝ ﺩﻋﺎﻫﺎﻳﺘﺎﻥ ﻫﺴﺘﻢ...ﺩاﺭﻡ ﺗﺼﻤﻴﻤﻬﺎﻱ ﻣﻬﻤﻲ ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ.

ﭘﻲ اﺱ 3: " ﺣﺎﻝ ﻫﻤﻪ ی ﻣﺎ ﺧﻮﺏ اﺳﺖ اﻣﺎ ﺗﻮ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻜﻦ...."

/ 5 نظر / 15 بازدید
پ

اشکالی نداره کاری کن حالا که اونجا هستی عمرت تلف نشه و هم بهت خوش بگذره و هم به اهدافت برسی اگه اینجوری همش فکرو خیال کنی زود پیر میشیا عزیزم!!!! شوخی کردم قربونت برم[گل] ولی سعی کن روحیتو عوض کنی و بیشتر جملات مثبت بکار ببر غربت سخته ولی اینجا هم همچینم که فکر میکنی همه با هم همراه نیستم همه مسلمونن ولی وقتی تو خیابون راه میری همه میخوان خودشونو جلوه بدن و آدمی که یخورده باایمان باشه کم میاره و دلش اینجا هم خیلی میگیره اشکال نداره عزیزم هر جایی که باشی غمو غصه هست مهم اینه که چطور باهاش مبارزه کنی

نسترن

ایشالا هرچه زودتر به آغوش خانوادت برگردی[گل]

شوریده سر

خدا رو شکر که به آغوش گرم خانواده برگشتید ان شاالله همیشه در کنار خانواده محترمت شاد و سلامت باشی

یه مریم جدید

سلام دوستِ جدید امیدوارم که هرچه زودتر شرایط سفر به وطن برای شما هم مهیا بشه. به زودی...به شادی

مرجان موفرفری

[گل] همین که تونستی بنویسی یعنی که یک قدم به جلو برداشتی و این خیلی خوبه